KIEROWANIE SIĘ CELAMI

Author: admin  :  Category: Ekspresja sił w nowoczesnej architekturze

Nie ma bowiem powodu nie wierzyć Freyssinetowi, gdy stwierdza: „Kierowałem się wyłącznie utylitarnymi celami. Jeżeli przy tym uprawiałem architek­turę … to czyniłem to zupełnie nieświadomie. Zajmował mnie tylko Hangar w Orły nic ponadto… ani na chwilę nie myślałem o możliwości artystycznego efektu”). Przykład hangaru nie jest bynajmniej odosobniony. Wiele Innych wcześniejszych budowli inżynierskich reprezentuje zarówno duże walory plastyczne, jak I techniczne nowatorstwo. W tym samym czasie twórczość o artystycznych ambicjach, świadomie poszukująca nowych form, co niejednokrotnie ograniczało się jak w architekturze secesji do zmiany zewnętrznych dekoracji, nie odnosi podobnych sukcesów. Wszystko to może skłaniać do przypuszczeń, iż piękno w budownictwie zjawia się tym rzadziej, im częściej I uporczywiej się go poszukuje.

SPRAWNOŚĆ WSPÓŁCZESNYCH KONSTRUKCJI

Author: admin  :  Category: Ekspresja sił w nowoczesnej architekturze

Sprawność współczesnych konstrukcji, tj. minimalny ciężar przypadający na jednostkę objętej konstrukcją przestrzeni, bywa bowiem osiągana dwojako: bądź przez stosowanie materiałów o dużej wytrzymałości (np. stal), bądź przez odpowiedni dobór kształtów, Jak np. w strukturach łupinowych I wiszących. Rzeczywiste wielkości naprężeń w tym pierwszym wypadku osiągają większe wartości, natomiast w drugim —prze­ciwnie— emocjonalne wrażenie napięcia wydaje się silniejsze. Zjawisko powyższe da się chyba wytłumaczyć aerodynamiką ich kształtów. Współczesny człowiek, poru­szający się za pomocą szybkich środków lokomocji, ma dla tych kształtów nie tylko pełne zrozumienie, ale wręcz kojarzą mu się one ze zdolnością ruchu. Nowoczesne metody badania konstrukcji potwierdzają przypuszczenie, że płynność i aerodynamika kształtów odpowiada „płynięciu” naprężeń wewnątrz materiału konstrukcji oraz że wszystkie „kanciaste” nieciągłości kształtu, rażące z punktu widzenia estetycznego odczucia harmonii, obniżają jednocześnie .konstrukcyjną wydajność.

WYSIŁKI ARCHITEKTA

Author: admin  :  Category: Ekspresja sił w nowoczesnej architekturze

Wysiłki artysty-architekta, zmierzające do ujednolicenia konstrukcji i formy i uczy­nienia szkieletowej konstrukcji bardziej wyrazistą,’ skierowane są głównie na elewację i    polegają przede wszystkim • na podporządkowaniu kompozycji i klerunkowości detalu elewacji wewnętrznemu układowi konstrukcji. Uformowanie elewacji to jakby zewnętrzny kostium, mający symbolizować wewnętrzne przebiegi sił. i pracę kon­strukcji.W syntetycznych konstrukcjach przestrzennych kształtowaniu artystycznemu podlega sama struktura.’Żadne ujednolicenie konstrukcji i formy lub posługiwanie się ;,ornamentem wyjaśniającym” (rozdz. IV) nie jest już potrzebne, ponieważ tożsama z formą konstrukcja wyraża się sama. Widoczny kształt stropów żebrowych P. L. NervIego nie jest obrazem czy znakiem, mającym informować o wewnętrznych przebiegach sił pracy konstrukcji, lecz jest widokiem jej samej.

ZOBACZENIE PRZEBIEGU SIŁ

Author: admin  :  Category: Ekspresja sił w nowoczesnej architekturze

Stosowanie owych metod pozwala na „zobaczenie” przebiegu sił i potwierdza przypuszczenie, że płynność l aerodynamika kształtów nowych budowli odpowiada rzeczywistemu zachowaniu się strumienia sił.W projektowaniu struktur przestrzennych większą niż uprzednio rolę odgrywa wysiłek twórczej intuicji konstruktora. Intuicja polega tu na umiejętności przewidy­wania przestrzennego kształtu przebiegu strumieni sił l dóbrania odpowiednlej formy  struktury) I nie ma mistycznego charakteru, niemniej pozostawia tak wielkie pole dla fantazji konstruktora; że jego praca nabiera pewnych cech twórczości artysty­cznej.Związek pomiędzy sztuką a techniką, konstrukcją a formą, jeszcze silniej niż dawniej akcentowany, staje się obustronny i ma nieco inny niż uprzednio charakter.

W MYŚL KLASYCZNEJ TEORII

Author: admin  :  Category: Ekspresja sił w nowoczesnej architekturze

Tak np. w myśl klasycznej teorii sprężystości tworzywo (np. metal) traktowane jest jako konglomerat wielkiej liczby drobnych ziaren, przy założeniu całkowitej jednorodności, izotropil I wyłącznie liniowych odkształceń. Z właściwości cząstek składowych wnioskuje się o cechach całości. Jednym z podstawowych parametrów występujących w metodach obliczeniowych są wskaźniki wytrzymałości, liczone w kG/cm2. Parametry te uzyskuje się na podstawie eksperymentów przeprowadzanych na próbkach o niewielkich, ściśle określonych normą wymiarach. Na tej podstawie oraz na wielu dodatkowych założeniach dotyczących reguł postępowania starsze systemy przyjmowały wyidealizowane schematy pracy konstrukcji nie zawsze całkowicie zgodne ze sposobem ich rzeczywiste] pracy.

PRZY DUŻEJ KUBATURZE

Author: admin  :  Category: Ekspresja sił w nowoczesnej architekturze

Przy dużej kubaturze wzrasta liczba Ich powtórzeń, a analogiczne przeznaczenie pomieszczeń prowadzi do jednakowych uformowań. Wszystko to sprzyja niewątpliwie pewnemu wrażeniu monotonii, toteż—być może — sama tylko ekspozycja konstrukcji w bu­dynkach wspomnianego typu nie jest wystarczającym środkiem plastycznego wyrazu. Celowość stosowania systemów „atomizmu redukcyjnego”, usprawiedliwiona w bu­dynkach składających się z dużej liczby małych pomieszczeń, staje się dyskusyjna w jednoprzestrzennych halach o dużych rozpiętościach. Panujące w danym okres e schematy myślowe wpływają na kształtowanie się systemów konstrukcji, a aktualnie stosowane metody budowlane sprzyjają upowszechnieniu niektórych z nich.

SYSTEMY SYNTEZY

Author: admin  :  Category: Ekspresja sił w nowoczesnej architekturze

Pierwsze spośród wyżej wymienionych systemów sprowadzają całość do uporządkowanego zbioru „atomów” czy „cegiełek”. Systemy syntezy, będące negacją systemów „atomlzmu redukcyjnego”, sprzeciwiają się traktowaniu całości jako pochodnej elementów składowych; traktują ją jako kategorię nadrzędną. Jest rzeczą zadziwiającą, że szczególne rozpowszechnienie „atomizmu redukcyjnego” przypadające na koniec XIX i początek XX wieku, podobnie jak i późniejszy Ich kryzys, ma miejsce mniej więcej jednocześnie w różnych dziedzinach, np. w naukach przyrodniczych, humanistycznych i w tak wybitnie technicznej dyscyplinie, jaką jest budownictwo.